Kitap Zekayı Kibarlaştırır...
Ana sayfa » İnanmak

İnanmak

tarafından Demet Asel

Nedir bu kadar acele olan. Nereden çıktı bu heves… 5 yıl geçmiş üstünden, almamışsın kalemi eline de, ne oldu bu gece, uyku tutturmadı, sabahı bekletmedi. Kalk dedi bir ses, al kalemi eline ve bekle… Kalktım! Aldım kalemi elime! Bekliyorum… Neler dökülecek satırlara diye merak içerisindeyim .

Sahi ne oldu da bıraktım ben yazmayı? Akıl tutulması mıydı tıkayan kalemi mi? Ya da duygularım mı körelmişti bıraktım yazmayı. İnsan ne değişik mahluk. Birbaşkasına akıl verirken cesaretli olmasını öğütlerken ne kadar cömertçe davranıyor da, kendine gelince niye bu kadar cimri? Evet buydu galiba beni tetikleyen. “Umudunu yitirme, kendine güven ve yazmaktan vazgeçme.” Ben bunları başkası için söylerken kendimi neden göremedim acaba? Ben de güvenimi yitirmedim mi? Umudumu kaybetmedim mi? Yazmaktan vazgeçmedim mi? Yaptım işte bu yüzden 5 yıl akıp gitti de tekrar yazmayı denemeyi aklıma bile getirmedim.

 Ama bir başkasın da kendinde olan korkuyu görünce ne kadar da anlamsız geliyor korkmak. Meğer ne önemliymiş insanlık için beğenilmek! Yazıyorum işte; bir başkası beğenmese, amma da saçmalamış dese kaç yazar. Benim ruhum sakinliyor mu, duygularım şahlanıyor mu önemli olan bunlar. Elbet düzelir hatalar, tamamlanır eksikler, illaki birilerinin yüreğine değer bu satırlar.

Aslında ne çok ihtiyacım varmış bu aktarıma. Duyulmayı hep başka yerde aramışım. Al işte duyurdum kendini, aklından, yüreğinden geçenleri yazdım satırlarına. Bir başkası anlamasa ne olur, sen boşalt heybeni. Yeterki yük yapmasın umutsuzlukların hayatına. Yeni umutsuzluklara yer aç yüreğinde; aç ki uzun olsun sabrın hayal kırıklıklarına.

İyi geldi dökülmek, saçılmak hem nereye kadar susacaktı ki bu yürek. Varsa içinde bir cevher sen kullanmazsan kararacak. Evet biliyorum benim gücüm de yazmak. Duygularımı kaleme almalıyım ben yoksa o duygular yok olacak. Ve ben korkularıma yenilip sıradanlaşacağım. Böylesi renkli duygular barındırırken içimde kendime bu kötülüğüm niye? Anlatamıyorsam kendimi sevgiliye, yazarım sevgimi defterime… Duygularımın körelmesine, renklerimin yok olmasına izin vermeyeceğim. Reel’de yaşayamıyorsam, hayale aktaracağım içimdekileri. Olsun ben de saçmalarım arasıra, tıkanırım bazen, koparım gerçek dünyadan. Belki iki cümleyi bile bir araya getiremem çoğu zaman, ama zamanla pişerim, olgunlaşırım hiç belli olmaz belki de paylaşırım. Bakarsın benim gözümle gören, benim gibi hisseden çıkar bir yerlerden.

Haydi bu gece Milat olsun. Tutma içinden geçenleri, gönlüne düşenleri. Bırak dökülsün bir kağıda, sen kadar sevenler belki de çıkar karşına…

İlgili Paylaşımlar

Yorum Yap