Kitap Zekayı Kibarlaştırır...
Ana sayfa » Kaybolan – Tarık Tufan

Kaybolan – Tarık Tufan

tarafından Mehmet Yılmaz

Gökyüzü Gibi Bir Şey Bu Çocukluk Hiçbir Yere Gitmiyor

“Bazı acılar var ki onlardan kurtulabilmek için insanın çaba sarf etmesi yetmez; unutmaya çalışmak, zamana bırakmak yahut kabullenmek, yüzleşmek, üstüne gitmek beyhude, ne yapsan geçmez. Kurtulmanın tek yolu o acının seni terk etmesini beklemek; bazen insanlar kadar acılar da yorulur ve giderler.”

Aslına bakarsanız Tarık Tufan’ın Kaybolan adlı romanında bunun gibi pek çok aforizma var. Bir bölümünün altını çizme ihtiyacı hissediyorsunuz. Ancak bana sorarsanız romanı en iyi anlatan aforizma yahut cümleler dizisi bunlardı.

Çünkü roman kabuk bağlamayan yaralar, belki de dinmeyen acılar üzerine kurulmuştu. “Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk,
hiçbir yere gitmiyor.”
dizelerinin birer yansıması gibiydi.

Baktığımız zaman romanda dört karakter ön plana çıkıyor. Bunlar Hakan, Yıldız, Sonay ve Reha Bey… Birbirlerinden farklı karakterler olsalar da hepsinin ortak özelliği çocukluk yılları…

Evet, çocukluk gerçekten insanın bütün hayatını etkileyen bir kavramdır. Nasıl bir çocukluk geçirildiği, nelerle karşılaşıldığı, ruh hali, aile, çevre, akraba ilişkileri, kırılganlıklar, güçlü ve zayıf yanlar… Ben bir psikolog değilim. Elbette çok anlamam ama bir roman okuru hatta bir romancı olarak çocukluğun insan psikolojisine olan etkilerinin izlerini okuyabiliyorum. Nitekim Kaybolan’da da bu var.

Tarık Tufan kendine has üslubu olan bir kalem. Onun bütün eserlerini okuduğum için kaleminin gelişimini de takip edebildiğimi söyleyebilirim. Başlangıcına göre elbette aşama kaydetti. Bu da olması gereken bir durum olarak görülüyor. Eserleri biraz daha hacimli olmaya başladı. Uzun hikayeler romana doğru evriliyor.

Tufan ile ilgili birtakım eleştiriler de var elbette. Mesela sanki hep aynı romanı anlatıyormuş, isimler değişse de anlattıkları şeyler aynıymış hissi vermesi… Özellikle erken ölen anne, erkek kahramanın ruh dünyası, tasavvufi cümleler gibi… Bu bir eleştiri konusu olabileceği gibi aslında bir başarı kriteri de sayılabilir. Çünkü bir tarzı olduğunu gösterir ama bütün bunlar bir araya geldiğinde bazı eserlerinin birbiriyle karıştığını bile söyleyebiliriz.

Benim kişisel okumalarım Şanzelize Düğün Salonu ile başlamıştı. Evet, onu beğenmiştim ve zaten o yüzden devam ettim. Kaybolan’a döndüğümüz zaman, kırk yaşına girdiği gün bir anda hayatının en önemli kararını veren ve hem işini bırakan hem de adeta kaybolmaya çalışan bir adamın hikayesi ile başlıyor. Hakan İstanbul’da yaşayan, on beş yıldır aynı iş yerinde sigortacılık yapan ve bunalımların eşiğinde hatta çoğu zaman içinde olan bir adamdır. Karısı Yıldız’la sıradan bir evliliği vardır. Fakat maalesef bir türlü çocukları olmuyordur.

Sonra romanda Yıldız devreye giriyor. Onun da çocukluk yaraları var. Tıpkı Hakan gibi… Hangisinin daha çok, bilinmez. Romanın ilerleyişi sırasında Hakan’ın ve Yıldız’ın bu yaraları ortaya çıkıyor ve yazar bunları gayet başarılı bir şekilde anlatıyor.

Romandaki diğer iki karakterse Yıldız ve Hakan sayesinde kendilerini gösteriyorlar. Reha Bey, Yıldız’ın babası; klinik bir vaka. Romanın belki de antikahramanı ancak onun da çocukluk yaraları var.

Sonay ise bir anda romana giriyor ve okuru alıp götürüyor. Bir bakıma Hakan’ın da karanlıktaki feneri olmaya başlıyor.

Modern zamanda, büyük şehirlerde yaşayan insanların, bir bakıma apartman sakinlerinin hikayesi de diyebiliriz. Bu roman yirmi üç farklı bölümden oluşuyor. Ancak Tarık Tufan’ın kendine has üslubu okuyucuda hem merak hissi uyandırıyor hem de romanın beklenenden daha çabuk gitmesini sağlıyor. Bu anlamda başarılı bir eser olduğunu kesinlikle söyleyebilirim. Roman, Tarık Tufan’ın kendine has cümlelerinin sarıp sarmaladığı, bunalımları anlatan ama okuru bunalıma sokmayan, hepimizin hayatında yer edinebilecek çıkmazları, hisleri, duyguları ve kaybolma isteklerini de barındıran bir hikayeler toplamına sahip. Şehirli bir hikaye diyebiliriz.

Evet gerçekten bazı acılar var ve bunları unutmak hiç de kolay değil…

Bir de yeri gelmişken, “Unutunca yaralar kapanır mı?”

Tarık Tufan – Kaybolan Roman Alıntıları

Mutlu olduğun ilk an aslında onu kaybetmeye başladığın andır, bir şeyin kötü gideceğinden endişe ediyorsan endişe etmekten vazgeç, zaten kötü gitmeye başlamıştır…

Tarık tufan – kaybolan

Aynı kederi paylaştığınız o ruhla karşılaştığınızda, tanıdık bir şeyleri görmek umudunuzu diriltir. Bir mucize kadar hayret verici bir karşılaşma; ortak kederli ruhların birbirini bulması…

tarık tufan – kaybolan

İnsanın kendisiyle mesafesi, dünyanın geri kalanıyla arasındaki mesafeden daha büyükmüş. Yalnızlık, hayatın içindeki küçük bir parça değil, hayatın ta kendisiymiş…

tarık tufan – kaybolan

İlgili Paylaşımlar

Yorum Yap